نامه عاشقانه

خسته ام ....

romanticletter — Fri, 07 Sep 2007 16:19:29 GMT

خسته ام از حرف سكوت

خسته ام از هر واژه كه با تنهايي همرا ه است

مي خواهم نقطه بگذارم در پايان همه اين جملات

شايد باز نتوانم

اما من پر از فردايم

من مقلوب ديروز نخواهم شد

گوشه اتاق كز نخواهم نشست به اميد خاطره

بار ديگر از نو آغاز خواهم كرد وصف تنهايي را

من پر از فردايم

در افق فردايم انتظار جايي ندارد

من به دنبال آسمان خواهم بود

به دنبال طلوع ها

به دنبال دري به سوي اميد

تنها بخشنده ی مهربان...

romanticletter — Thu, 30 Aug 2007 15:08:18 GMT

از سر نیاز باز می خوانمت

((خــــــــــــدا))

می دانی جز تو مرا کسی به سرای امید نمی برد

امید ...

همان امیدی که در سیاهی سایه های تاریک تنهایی ام گم شده

تو همیشه تنهایم گذاشتی و به حال خودم وا گذاشتی

می دانم این جسم خاکی بی تو هیچ معنایی ندارد

...

دست هایم مانده به درگاه پنجره

صدای واضحی مرا می خواند

آری غروب است

خیره می شوم به آیینه

کسی در آینه از من می پرسد

بی قراری باز

بی تابی

روی از آن بر می گردانم می گویم

مرا تابی نیست

اشتیاقی نیست

به این دنیا

شکوه از خود دارم چرا نور امید را هر از گاهی گم می کنم

به کنار آسمان می روم

دست هایم بلند می کنم می گویم

خدایا براستی که تو مهربان ترین مهربانانی پس از گناهم بگذر که تو تنها بخشنده مهربانی

خداوندا مرا ببخش که چشم بر حقیقتی بستم که برایم از روز روشن تر بود

خدایا مرا ببخش که آنقدر مغرور و خودبین بودم

می دانم جرم من این است که مرز بین عشق و دوست داشتن را نمی دانستم

مرزی به فاصله یک قدم و یک نگاه و یا یک جمله

خدایا مرا ببخش که جز شرمندگی چیزی ندارم

حال باید چه کنم

باید چه کنم تا از درگاهت بی جواب بر نگردم

بار الهی جز تو که من کسی را ندارم که از او بخواهم مرا ببخشد

خدایا مرا ببخش

ندانسته و بی آنکه بخواهم کسی را از خود ناراحت می کنم

مرا ببخش ... مرا ببخش

سلام به همه ی دوستای گلممممم

ممنون که تو این مدت به یاده من بودید و واسه من نگران شده بودی من الان حالم خوبه فقط دستم یکم شکسته همین دیگه اتفاقه خیل خاصی واسم نیوفتاده

به هر حال از همه شما واسه لطفی که بهم کردید ممنونم

قربانه شما سایه

romanticletter — Tue, 28 Aug 2007 16:31:52 GMT

سلام به همه ی دوستای گله سایه
بچه ها سایه بیشتر از هر وقتی احتیاج به دعای شما داره
بچه ها سایه تصادف کرده خواهش میکنم که واسش دعا کنید
محتاجه دعای شما هستیم

سکوت....

romanticletter — Thu, 23 Aug 2007 02:23:18 GMT

در سکوتم نشسته ام و به اطرافم نگاه میکنم و به روز هایی که گذشت فکر میکنم

روزهایی که به سرعت رفت به خاطره تبدیل شد

دیگه دلخوشی جز دفتر تنهایی ندارم

دفتری که یکی یکی برگ هاش با خاطره ها پر شده

به خودم می گم چطور ِ که دفتر طاقت غصه هام رو در بیارم

یکی یکی برگهاشو ورق می زنم هر چی بیشتر به آخرش نزدیک می شم تنهاییم بیشتر بیشتر می شه ...

نمی دونم چرا توی این سکوت منتظرم

حس انتظاری که برای خودم هم تازگی داره

شاید باز دلتنگ شدم

دلتنگ مهربانی که هفت روز هفته به حرف هام گوش می ده و در جواب فقط سکوت رو بدرقه راهم می کنه

...

چه زود دیر شد زودی که همیشه حقیقتی رو پشت خودش پنهان کرد و برای من چیزی جز حسرت نذاشت...

دلم حتی برای گریه هام هم تنگ شده

دیگه اشکی هم برام نموده تا دوباره آرومم کنه

از خدا می خوام بهم آرامشی در خورم بده تا واسطه آرامش دیگران باشم

سرم رو روی زانوهام می زارم و چشم هام رو می بندم و به خاطرات این چند مدت فکر می کنم ...

خیلی آروم سرم رو بلند می کنم و جلوی چشمام طلوع اولین ستاره شب رو می بینم خیلی سرد بهش میگم دوست داری همراز من باشی...

غروب...

romanticletter — Mon, 13 Aug 2007 12:02:18 GMT

در راهی بی نور قدم می گذارم

قدم هایی کوتاه نا مطمئن

جلوی راهم افسانه هایی را می بینم که هر کدام رازی پشت خود پنهان کرده اند

چهره ها و چشم هایی را می نگردم که دردی در دل خود نگاه داشته اند

از روی جوی خیابان ها می پرم تا راهم یکنواخت نباشد

ناگهان پایم پیچ می خورد تعادلم را از دست می دم اما می دانم نمی افتم

دوباره پا در جاده می گذارم

سرم را رو به آسمان می کنم تا آبي آسمان ستایش کنم

دلم غمناک می شود

چون باز ابری سایه اش روی خورشید گسترد و نگذاشت غروب را ببینم

...

نا گهان ظلمت شکافت

آذرخشي فرود آمد ، و مرا ترساند

رگباری نشست بر شانه هایم از در همدلی

اما کوتاه
خواستم سايه را به دره رها کنم اما سکوت نگذاشت

و من همچنان ...

وقتی رفت....

romanticletter — Tue, 07 Aug 2007 17:59:18 GMT

وقتی رفت دلبسته ی چشمای همدیگه بودیم/یه چیزی مثل اونی که مولوی میگه بودیم/

وقتی رفت حاشیه درختامون طلایی بود/ماه تو آسمون بود و قحطی روشنایی بود/

وقتی رفت هر دوی ما بد جوری دیوونه بودیم/از اونایی که به یاد هر کسی می مونه بودیم/

وقتی رفت یه تیکه از گنبد نیلی کنده شد/سرنوشت بازم توی مسابقه برنده شد/

وقتی رفت به روش نیاورد اشک من داره میاد/بست چشاش و گفت به من گریه نکن خیلی زیاد/

وقتی رفت هر دومون و گذاشت توی ناباوری/من بهش گفتم حالا اینبار نمیشه که نری؟/

وقتی رفت یه عالمه سوالا بی جواب شدن/ماهیا تو تنگای بلورمون عذاب شدن/

وقتی رفت دو تا ستاره افتادن روی زمین/من ازش پرسیدم آخرش چیه اون گفت همین/

وقتی رفت پاییز بود و خدا بود و طاق کبود/من نبودم زیر طاق آسمون اونم نبود/

وقتی رفت غبار نشست رو رویاهای اطلسی/دیگه هیچکسی نشد عاشق چشمای کسی/

وقتی رفت درا به روی هر دوی ما بسته بود/یه چیزی مثل یه دل تو این میون شکسته بود/

وقتی رفت دریا دیگه به ماهیا نگاه نکرد/ماه دیگه در نیومد ستاره ادعا نکرد/

وقتی رفت لونه ی هیچ پرنده ای چراغ نداشت/ واسه درد دل,دلم هیچ کسی رو سراغ نداشت/

وقتی رفت فهمیدم این کارا همش کار دله/خط زدم رو آرزوهام گفتم نه دیگه باطله/

وقتی رفت اشکامو ریختم تا پشیمونش کنم/اما اون گفت نباید اینجوری حیرونش کنم/

وقتی رفت پرنده های کوچه بی دونه شدن/عاقلا رفتنشو دیدن و دیوونه شدن/

آخرین لحظه گذاشتم سرمو رو شونهاش/تا شاید یادش بره دیلا و بهونه هاش/

اما اون تصمیم ارغوانیش و گرفته بود/پیش من بود ولی انگار که از اینجا رفته بود/

وقتی رفت یه قطره اشک از شهر چشماش جاری بود/همونو ازش گرفتم آخه یادگاری بود/

وقتی رفت هیچی دیگه رفته و من بی خبرم/نامشو نوشتم اما کجا باید ببرم/

بهتر اینه که بریزم اشکامو پشت سرش/تا شاید نباشه واسه همیشه سفرش/

کاش بیاد مسافرش هر کی سفر کرده داره/کاش بیاد و یه دلو از دلهره در بیاره/

خداحافظ تمامی سفر کرده هامون/ کاش خدا بفرسته اونها رو دوباره برامون.

دیدی....

romanticletter — Thu, 02 Aug 2007 19:16:22 GMT

دیدی آخرش منو گذاشت و رفت/از زمین قلبمو برنداشت و رفت/

دیدی آخرش منو دیوونه کرد/واسه رفتن همینو بهونه کرد/

دیدی اون وعده هایی که رنگی بود/تمومش فقط واسه قشنگی بود/

دیدی اون که دلمو بهش دادم/رفت و از چشمای نازش افتادم/

دیدی اونی که گفت ماله منه/دم آخر نیومد سر بزنه/

دیدی خط زد اسممو از دفترش/رفت و اسفند نزدم دور سرش/

دیدی اون نخواست برم به بدرقش/دیدی که باختم توی مسابقش/

دیدی مهربونیا رو زد کنار/رفت و چشمامو گذاشت تو انتظار/

دیدی رفت گذاشت به پای سرنوشت/گفت شاید ببینمت توی بهشت/

دیدی بی خبر گذاشت و رفت سفر/گفت بذار بمونه چشم اون به در/

دیدی افتاد اسم من سر زبون/همشون گفتن به اون نا مهربون/

دیدی که دعا ها مستجاب نشد/آخرم دلش واسم کباب نشد/

دیدی لا اقل نزد به پنجره/ که بهم خبر بده می خواد بره/

دیدی رفت بدون هیچ سر و صدا/ولی من سپردمش دست خدا/

دیدی بی خدافظی روونه شد/دل من وقتی شنید دیوونه شد/

دیدی قولاش و گذاشت تو چمدون/که دیگه نمونه از اونا نشون/

دیدی با دل اینو در میون نذاشت/رفت و از خاطره ها نشون نذاشت/

دیدی آخرش منو نظر زدن/تو سر این دل در به در زدن/

دیدی آخرش منو تنها گذاشت/تشنه رو تو حسرت دریا گذاشت/

یعنی رفته اونجا آشیان کنه/ یا می خواسته منو امتحان کنه/

دیدی حتی اون نگفت میره کجا/ چه بده رسمای روزگار ما/

دیدی خواستمش ولی منو نخواست/اینم از بازیای دنیای ماست/

حالا چند روزیه که بدون اون/چشم من خیره شده به آسمون/

امون از عاشقیای چند روزه/که فقط یکی تو شعرش می سوزه/

چه کنم خدا پشیمونش کنه/یا مثل من پریشونش کنه/

رفت و دیگه نمیاد به شهر ما/بهتره بسپرمش دست خدا.

نامه عاشقانه(9)

romanticletter — Thu, 26 Jul 2007 10:22:01 GMT

کجا بودی وقتی برات شکستم/یخ زده بود شاخه ی گل تو دستم/

کجا بودی وقتی غریبی و درد/داشت منه تنها رو دیوونه میکرد/

کجا بودی وقتی که از پنجره/میپرسیدم این چندمین عابره/

کجا بودی وقتی تو رو می خواستم/ که دستات آروم بشینه تو دستم/

کجا بودی وقتی که گریه کردم/ازتو به آسمون گلایه کردم/

کجا بودی وقتی کنار عکسات/شبا نشستم به هوای چشمات/

کجا بودی تو لحظه ی نیازم/وقتی میخواستم دنیامو بسازم/

کجا بودی ببینی من میسوزم/عین چشات سیاهه رنگ روزم/

کجا بودی تشنه ی چشمات بودم/نبودی من عاشق دنیات بودم/

کجا بودی وقتی دیوونت بودم/ وقتی که بیقرار شونت بودم/

کجا بودی وقتی چشام به در بود/ترانه هام شکایت سفر بود/

نبودی پیش منه بی ستاره/ ترک میخورد دلم با یک اشاره/

کجا بودی وقتی که می نوشتم/ترانه هام همه ماله فرشتم/

کجا بودی وقتی که پر پر شدم/سوختم و از غمت خاکستر شدم/

کجا بودی ببینی فصل بهار/ همه میگفتن تو گذاشتیم کنار/

سرزنشای مردم رو شنیدم/هر چی که باورت نمی شه دیدم/

کنایه هاشونو به جون خریدم/ نبود ستاره م شبا گریه چیدم/

کجا بودی وقتی بهم خندیدن/رد شدن و همدیگه رو بوسیدن/

کجا بودی ببینی خستگیمو/آب شدن شمعای زندگیمو/

همه سراغ تو رو می گرفتن/زیر لبی یه چیزایی میگفتن/

می خندیدن اما تنم می لرزید / کجا بودی وقتی چشام میترسید/

کجا بودی وقتی سحر نداشتم/سیاهی بود از تو خبر نداشتم/

کجا بودی وقتی که اشکام میریخت/خون جای گریه از توی چشمام می ریخت/

کجا بودی وقتی باید میموندی/غصه مو از لحن صدام می خوندی/

کجا بودی نگام به در سفید شد/هر کی به جز من از تو نا امید شد/

کجا بودی وقتی دعای داغم/میزد به سقف کوچیک اتاقم/

کجا بودی وقتی صدات میکردم/ به آسمون رسید صدای دردم/

کجا بودی من از خودم گذشتم/ هر جا بگی رو دنبال تو گشتم/

کجا بودی ببینی آبروم مرد/اما به خاطر چشات قسم خورد/

خنده واسه همیشه از لبام رفت/رسیدن از مرمر رویاهام رفت/

کوچه ی انتظار رسید به بن بست/دلم میگفت اون سر وعدهاش هست/

کجا بودی که از نفس افتادم/ روزی یه بار زنده شدم جون دادم/

وقتی که این بازیا رو می کردی/ من میدونستم داری بر میگردی/

پاهای خسته تو بذار رو چشمام/ بگو که دیگه نمی ذاری تنهام/

بگو هنوز دوستم داری با منی/بگو محاله قلبمو بشکنی/

کجا بودی ببینی بی ستارم/ببینی جز تو کسی رو ندارم/

غم نبودنت مث آتیشه/تو این دو خط ترانه جا نمیشه.

روز پدر مبارک

نامه عاشقانه (8)

romanticletter — Sun, 22 Jul 2007 06:16:49 GMT

سلام به همه ی دوستای خوب و گلم

امیدوارم که حال همتون خوب باشه و زندگی به کامتون باشه...

من می خوام از خودم یه سری اطلاعات بدست بیارم یعنی ببینم چه جور آدمی هستم در نتیجه باید یه نظر خواهی راه بندازم حالا هم قصد همین کار رو دارم و می خوام از تمام شما که از بهترین دوستای من هستید دعوت کنم که بیایید و هر چیزی که از من دیدید رو بگید چه خوبی چه بدی....

من اصلا" نمی خوام لفظ شما تعریف باشه من فقط میخوام واقعیت رو بدونم همین... پس انتقاد هم بکنید من واسه تقویت خودم باید تموم اینا رو بدونم پس ازتون خواهش میکنم راستشو بگید. . .

من همه شما رو مثل خواهر برادر های خودم می دونم چه کسایی که اینجا لینک من هستن چه کسایی که گاهی گذری به وبلاگ من سر می زنن و چه کسایی که اد لیست من هستن ......

من تموم شما رو از صمیم قلب دوستون دارم و واقعیت رو می گم که هیچ بدی از هیچ کدوم از شما ندیدم همتون خیلی خیلی خوب هستید و به من هم خیلی لطف دارید

جا داره من اینجا از کسایی عذر خواهی کنم که به علت مشکلات بلگفا یا مشکلات خود اینترنت نتونستم وبلاگ هاشون رو باز کنم و بهشون نظر بدم از جمله :

لی لی جان که واقعا" شرمندش هستم چون هر دفعه که رفتم وبلاگش اصلا" واسه من باز نمی شه

امیر جان که باز هم نظرات وبلاگش واسه من باز نمیشه و من کلی شرمندش هستم

حمید جان(پسر تهرونی) که اونم وبلاگش واسه من باز نمی شه

و تموم کسایی که به من لطف داشتن بهم سر زدن اما من نتونستم وظیفه ی خودم رو انجام بدم ولی به خدا من به فکر همتون هستم از همتون خیلی خیلی معذرت میخوام

امیدوارم که منو ببخشید....

من منتظر نظرات همه شما هستم

قربانتون

نامه عاشقانه (7)

romanticletter — Fri, 13 Jul 2007 08:10:18 GMT

دوباره شب

دوباره بغض

و دوباره صدای زیبای نواختن ویلن او در گوشم است

دوباره باران میبارد و من خیره به پنجره. . . .

چه آهنگ زیبایی مینوازد آهنگی سراسر غم و اندوه, سراسر درد و امید به آینده. . .

دلش آکنده از غصه ها. . . .

مینوازد و هم چنان صدای زیبای نواختنش اشک من را جاری میکند. . . .

دلتنگ او هستم. . .دلتنگ این صدای غریب که در این شب غریب در گوشم پیچیده است, دلتنگ زیبایی ها, دلتنگ مهربانی ها,دلتنگ خوبی ها و بدی های نداشته اش. . .

آری او فرشته است و اصلا" بدی ندارد او سراسر خوبی و مهربانی است او سراسر لطف و دوستی است. . . .

من محتاج دستهای گرم او هستم دستهایی که اینچنین در این شب غریب در خیالات من هنر نمایی میکند و صدایی به این زیبایی می آفریند

چه زیبا مینوازی دوست من چه زیبا مینوازی بهترینم. . .

دیگر هیچ چیز برایم فرقی ندارد. . . بهتر است بگویم اهمیتی ندارد,آری بدون او هیچ چیز اهمیتی ندارد

نیمه شب است و من هنوز بیدار هنوز چشم به راه. . . بیدار میمانم تا بتوانم طنین خوش آوازش را گوش دهم

به یاد دوران بچگی می افتم به یاد شیطنت ها,به یاد مامان بازی ها و گرگی ها . . .

چه دورانی بود و حالا آن یار قدیمی آن دوست دیرین میخواهد از من جدا شود اما نمی داند با این کارش زندگی و دار و ندارم را از من خواهد گرفت.

تو با خود چه کردی ای بهترینم. . . .

او از قماش عاشقان و از تبار سوخته دلان و از عشق های شکست خورده است. . .

و هم اکنون است که بین صدای رویایی و زیبای نواختن او صدای اذان هم به گوش میرسد

باید بروم نماز بخوانم و برای سلامتی دوباره او به خدا التماس کنم. . .

چه بغض سنگینی چه اشکهای تلخی. . .

با اشکهایم وضو میگیرم و سر سجاده ای که او گهگاه که به اتاقم می آمد با آن نماز می خواند , نماز می خوانم...

بوی عطر تن او را دارد . . . صدای نواختنش در گوشم بیشتر میشود . . . . بیشتر و بیشتر . . . باز هم بیشتر. . . .

نمی دانم چه بگویم . . . . دیگر چگونه اشک بریزمو زاری کنم

شمع سیاهی را روشن میکنم و تا آخرین قطره ی شمع به یاد و به خاطرش سکوت میکنم

این همه اشک کجا بود عزیزم؟؟؟ , هیچ گاه فکر نمی کردم به خاطر جدایی اینگونه اشک بریزم اما الان میبینم که باید این اشک ها را نذر این دستان هنر آفرین کنم . . . .

من تا همیشه به یادت میمانم. . . . دستانم رو به آسمان است,صدای تو در گوشم است, و وجودم پر از التماس

سکوت میکنم و همچنان دلتنگ برای فریاد. . .

صبر میکنم تا تو سلامت برگردی و به من زندگی دوباره ببخشی

پس سکوت میکنم تا دیدار. . .

تقدیم به ترگل عزیزم

امیدوارم زودتر خوب بشی

توجه توجه:

قابل توجه امیر عزیز(وبلاگ بم جان):

امیر جان گلم اول سلام امیر جان به خدا من همیشه به وبت سر میزنم اما به هیچ وجه نظرات وبت باز نمی شه و پست الکترونیکت رو هم که ندادی به همین دلیل من هیچ جوری نمی تونستم بهت بگم خلاصه کلی شرمندتم اگه بازم بهم سر زدی آی دی خودتو بده یا منو اد کن

قربانت